| dementie gedichten, dementie gedichten en meer leuke en mooie gedichten vind je snel bij gedichten-paradijs.nl |
|
Geamputeerd In de doorwaakte nachten voelt de liefdeloze leegte schrijnender dan ooit geamputeerd van mijn demente maatje huilt in stilte mijn gewonde hart de innerlijke kracht die ik eens bezat is nu mijn zwakte want in de schuchtere ochtend voelt mijn kussen nat Ingezonden door: Anneke Bakker Sterven gelijk met jou Lachen zal ik voortaan met de zon schommelen met de maan bidden met de sterren wandelen zal ik voortaan met de wind zingen met de nachtegaal praten met mezelf slapen zal ik voortaan alleen en waken in onrustige nachten troosten met zachte woorden huilen zal ik voortaan om jou verdrinken in machteloosheid hoop te blijven drijven sterven zal ik gelijk met jou ook mijn leven heeft haar glans verloren maar de band die bind is de liefde onvoorwaardelijk voor jou mijn mooie man mijn eenzaam grote kind Ingezonden door: Anneke Bakker Samen alleen Alleen tussen mensen lopen Je houd je eigen handen vast De ingehouden tranen verraden je pijn van eenzaamheid. Je mond lacht terwijl je hart huilt Angst, voor de nieuwe nacht die je doorbrengt ook alleen. Om dan met de inkt verdund met tranen, je eenzaamheid op te schrijven. Omdat niemand luistert en niemand op je wacht. Want, niet alleen jij bent eenzaam, geďsoleerd is ook je maatje, in zijn verwarde hoofd zoekt hij hulpeloos naar iets of iemand die wil luisteren, naar hetgeen hij tientallen, nee honderdtallen keren heeft verteld. Dementie, is het antwoord. Ook hij moet zich hopeloos eenzaam voelen, in een wereld die hem niet begrijpt, die hij zelf niet meer begrijpt. Maar jij, je bent er toch als praatpaal, als klankbord. Hoe groot is jou draagkracht gevoegd bij jou eigen eenzaamheid? Je kunt het samenvatten als samen en toch alleen. Ingezonden door: Anneke Bakker |
Dementie Zoveel herinneringen zoveel meegemaakt een voor een verdwenen langzaam weggevaagd. Toch zijn de herinneringen niet verloren Volhardend in de strijd heeft ze uiteindelijk gewonnen en de weg naar haar herinneringen teruggevonden Ingezonden door: Linda Keijzer Vergetelheid Mam, ik huilde in je schoot en jij,jij zat er zo'n beetje bij,omgeven door vergetelheid. Mam, soms wilde ik wel dood en jij,jij lachte zo'n beetje tegen mij,en zei:"hoe gaat het met je,meid?" Mam, je was niet meer de vrouw van toen,maar toch diegeen die trouw,alles af doet met een zoen.Voor haar kind alleen. Mam, nog steeds was ik jouw "kroost" al zijn m'n haren aan het grijzen, die jij bemoederde en troostte op al mijn levensreizen. Mam, de weg terug,waar dan ook heen, kan langzaam gaan,maar ging heel vlug. Kon " tijd" maar even blijven staan, heel eventjes,voor ons alleen! Mam, het leven zonder moeder, kan nooit hetzelfde zijn. Al was ik soms een "loeder" altijd hadden wij het fijn! Mam, ik mis je stem,ik mis je lach jouw humor en jouw raad. Ik mis je ieder uur van ied're dag en weet dat dit nooit over gaat. Ingezonden door: Je dochter Trudy van der Walle Lancel Soms zie ik Lichtjes in je ogen Grauwe gordijnen schuiven langzaam opzij Herinnerende vonken flitsen Jong en oud zij aan zij Een gerimpeld gelaat lacht blij Wazige nevels groeien Je verdwijnt in verleden tijd Maar even was jij er voor mij Ingezonden door: Henny Klaassen Zijn witte duif Je hebt 'n duif gevangen een mooie witte. Op je geopende hand blijft ze even zitten. Ze wil jou blijkbaar rust en vrede geven zoekt zelfs een plekje op je verwarde hoofd kroelt met haar duivenpootjes door je grijze kuif. Voor even zie ik blijheid in je vermoeide ogen want dit is de vredesduif. Toch kiest ze voor de vrijheid jou achterlatend zonder vrede zonder rust Je voelt je weer bedrogen. Ik heb je toen heel liefdevol gekust. Ingezonden door: Anneke Bakker |
Wat je ziet hangt af van hoe je kijkt Geen besef meer van de tijd Steeds minder weten wie je bekenden zijn Hij raakt zijn herinneringen kwijt De wereld word zo klein... Hij voelt zich machteloos Een traan rolt over zijn wangen Hij weet niet meer wat te doen Een doolhof zijn zijn gangen Kijk verder,dan zie je zoveel meer Zijn manier van denken,zijn geluk.. Begeleid hem goed,dan lacht hij weer. Dat kan zijn: een aai over zijn bol. of een ander klein gebaar Er gewoon zijn.... er wat van maken met elkaar Zingen, dansen, snoezelen Af en toe iemand kunnen vertroetelen Zwemmen, wandelen en samen eten Bij verdriet een schouder en een lief woord Om het maar gauw weer te vergeten Het is belangrijk te weten hoe je hiermee om moet gaan Het kan namelijk gebeuren dat je er zelf ook voor komt te staan. Ingezonden door: Nikita Onbereikbaar nabij Onbereikbaar maar zó nabij kijk ik in jouw omfloerste ogen die blikken eindeloos ver je gedachten zijn voorbij de verste ster je kijkt naar de vogels maar ziet ze niet ze fluiten hun mooiste lied voor jou je hoort het niet grijp ik jouw hand je glimlacht mijn eenzame liefde, onbereikbaar en toch zó nabij ben jij mijn lief Ingezonden door: Anneke Bakker Op blote voeten Over de eindeloze vlakte zoekend in een oase van rust overpeinzen en ondergaan al wat op je afkomt en als woestijnzand door je vingers glijd dát wat je zo dierbaar is en met de hete wind wordt weggeblazen onherroepelijk oplost verdwijnt in het luchtledige overdenkend dat elders in een eindeloze gang een geliefde verdwaasd rond schuifelt op blote voeten?.. Ingezonden door: Anneke Bakker Als jouw gedachten konden fluisteren zou ik kunnen beluisteren wat ze willen zeggen. zou ik wartaal horen en luisteren naar gefantaseerde gesprekken. de zoveelste keer hetzelfde verhaal, naar niet geuite woede en de onmacht die je parten speelt. Ik laat míjn gedachten fluisteren zodat ze je niet storen, wil je daarnaar luisteren zul je alleen maar horen dat, ik als ik het beleven mag. voor jou zal blijven zorgen tot jouw allerlaatste dag. Ingezonden door: Anneke Bakker Samen knokken Op zijn sokken, komt hij boven, stapt zachtjes biddend in z?n bed, want hij blijft vast geloven en vragen als een kind, hopend op een wonder dat hij in de doolhof nog een uitweg vindt. Bewogen lig ik te luisteren naar zijn biddend fluisteren, doorwoel zijn witte lokken. Zeg ondertussen míjn gebed: ?Slaap maar lekker jongen we gaan er voor en blijven samen knokken?. Ingezonden door: Anneke Bakker |
|
Ik ben als de zee Ik ben als de zee schommel tussen eb en vloed. Bij eb kun je m?n wrakhout vinden, als vloed stort ik mijn zilte tranen in de zee gehuild in de nacht die overliep van onmacht. Moe van de verbale agressie die ik verstouwen moet. Lopend langs de kust zocht ik even rust. Bewust van mijn kwetsbaarheid en biddend om moed wachtte ik op de nieuwe vloed die mij met orkaankracht terugwierp in de dagelijkse realiteit?.. Mijn opdracht gedompeld in machteloosheid. Ingezonden door: Anneke Bakker |
Als het lang genoeg duurt raak je ongewild verstild. Daarin heb ik gebeden, daarin heb ik gehuild, vond daarin ook de kracht die mij in staat stelde onvoorwaardelijk dát te doen, wat van me wordt verwacht. Ik geef me over aan de speling van het lot. Toch bid en hoop ik op een sprankje geluk, heel intens, want ook ík ben een mens. In die stilte zal ik luisteren of ik iemand hoor fluisteren. De stilte is immers de stem van God. Ingezonden door: Anneke Bakker |
Verwaaid in de wind Zolang de zon elke dag nog opkomt en kleurrijk ook weer onder gaat de nachtegaal haar lied blijft zingen een geel vlindertje mijn hand komt kussen engelen ons pad nog kruisen leef ik ondertussen met mooie herinneringen. Zolang pluk ik elke nieuwe dag met het opgaan van de zon en tel alleen mijn zegeningen. Zolang zal ik mijn broze krachten bundelen, koesteren datgene wat ik zo liefheb, en zie zijn identiteit verwaaien in de wind.. . Ingezonden door: Anneke Bakker |
|
Mijn moeder Ja, het moest er toch van komen oma is in het verpleeghuis opgenomen 93 jaar ze had meer verzorging nodig wat meer aandacht echt niet overbodig het ging niet langer meer ze vergat dingen telkens weer ze kon niet meer voor zichzelf zorgen daarom is ze in het verpleeghuis goed geborgen ze krijgt wat meer aandacht op zijn tijd en ik kan er wat vaker heen ben toch haar meid al vervul ik soms de moederrol en schiet mijn gemoed dan vol Ingezonden door: Gerda Jouw naam zal ik nooit vergeten Zijn geheugen begint te falen stoort hem elke keer telkens als hij moet dralen tja, hoe ging dat ook alweer? Het lopen gaat wat strammer "wat zegt u" roept hij al te vaak het is maar een tijd van wachten voordat zijn lichaam zegt "ik staak" De namen van zijn kinderen hij gooit ze door elkaar niemand neemt het hem kwalijk ze houden van hun vaar Met haar foto in zijn handen zit hij voor het raam "jouw naam zal ik nooit vergeten spoedig zijn wij weer saam Ingezonden door: Henny Klaassen |
Dementie Het geluid is verstomd, de stilte is ingetreden. De stem heeft plaats gemaakt, voor een stilzwijgen. De stralende ogen, zijn dof en kijken in het ijle. De woorden zijn geen zinnen, alleen onverstaanbaar gebrabbel. Geen emotioneel moment meer alleen agressie tegen ?. niets. Ik zou bij haar willen zijn, in haar wereld zonder begrip. Ik hou zo van mijn moeder, maar zij ontglipt mij. Haar wereld heeft voorrang op mijn pijnlijk hart. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Gebarsten Glas De barsten worden groter, Hij is al een gebroken man. Zijn geest is niet meer dan een hoopje scherven van wat hij eens was. Zo mooi als een kristallen glas. Lijmen kan niet meer de barsten zijn te groot, Ik veeg met een stil gebaar de restanten bij elkaar houd de mooiste delen apart en bewaar ze als kostbaar glas in de binnenzak van mijn jas. Dat is het dichtste bij mijn hart. Ingezonden door: Anneke Bakker |
Dementie Hij zat in zijn rolstoel zijn blik was koel. Ik kwam voorbij en riep zijn naam, hij reageerde niet en keek doelloos door het raam. Naar iets, of naar niets. Ik nam zijn hand, dat schept een band. Zijn ogen keken me aan, het begin van een glimlach, kwam er langzaam aan. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Dementie Hoor gebrabbel op de kamers onsamenhangende klanken uit een keel een taal bijna onverstaanbaar maar hier... .spreken er het zoveel In verleden weggegleden hun geest niet meer present reageren op primaire behoeften "dementie"is iets dat uiteindelijk went Soms een blik van herkenning maar zo vaak een sluier van mist de dood vaak voor familie een verlossing zien op bezoek komen als hun heilige plicht Mensen in hun laatste fase lente, zomer en herfst gingen voor blijf mij telkens weer verbazen lijkt net of ik ze in hun wereld stoor Spontaan een knuffel,zie stille tranen verdriet en blijdschap dicht bij elkaar eens waren dit volwaardige mensen hun leven is nu bijna klaar Ingezonden door: Henny Klaassen |
|
|
| home |
|