| depressief gedichten, depressief gedichten en meer leuke en mooie gedichten vind je snel bij gedichten-paradijs.nl |
|
die spijkerhard is begraaf me in gedichten in een kist die spijkerhard is voor gezichten die het beter wisten mijn oogopslag aan hen hun laatste hamerklappen jatten ook mijn licht woorden tafelen mijn graf ik herrijs niet in oordelen dat doen er al zo velen Ingezonden door: Wil Melker Moe Ik ben moe Het liefst ga ik naar mijn bed toe En dan die jarenlange contante pijn Maakt van mij in 1 klap een oude chag'rijn Waarom overkomt mij dit allemaal? Voor een vrouw als mij niet normaal Al bijna 9 maanden zit ik nu thuis En doe alleen maar onderzoeken in het ziekenhuis. Ik hou van wandelen en het strand kijken naar de zon aan de waterkant Gezellig stappen met vrienden aan mijn zij Dat zit er helaas niet meer in voor mij Gelukkig zijn de jongens al groot en sterk Zo helpen zij mij het het zware werk De hele dag 4 muren om me heen Iedereen heeft zijn werk of ding, dus waar moet ik heen? Soms voel ik mij zo depri Is er dan niemand die het zie(t)? Ik moet flink en sterk in mijn schoenen staan. Maar soms als ik alleen ben laat ik een traan. Soms ben ik er zo klaar mee op een dag als vandaag Dat ik me van alles en nog wat afvraag: Waarom ben ik hier Waarom voel ik mij zo Waarom overkomt mij dit Waarom Moet ik Waarom ga ik niet Waarom.................. Dan komt er weer een blij gevoel van binnen 2 heerlijke jongens die mijn hart weer doen zingen Die mij overladen met al hun liefde en geluk Het brengt me weer helemaal van me stuk. En ja soms ook 2 handen op mijn schouders die mij het gevoel weer geeft om vrouw te zijn en verder gaat met mijn leven. Na het maken van dit gedicht geniet ik van het blijde gevoel ook al is het maar weer voor heel even.... Ingezonden door: Marianne Een plas is te diep. Een lach is een traan. Het geluk is haat, Want helpende handen brengen geen baat. Een straat is te lang. Het donker maakt me bang. De maan is te ver weg, al lacht ze me toe, ik ben te moe. Ook de zon kan ik niet adoreren, of van haar warmte profiteren. Alles teert op een verleden, niet te vergelijken met het heden. Ingezonden door: Claire Vanfleteren Depressie Veel armen, maar niets kunnen vastgrijpen. Veel moed maar niets kunnen bereiken. Veel energie maar blijven ter plaatse staan. Veel liefde en met iedereen begaan. Je slaakte een zucht van verlichting, en toch was er niets, dat goed ging. Je dacht dat het zwarte gat niet bestond, tot je er opeens zelf voorstond Je schrok van je eigen persoon, dat was wel zeer ongewoon. Oeverloos zijn je kansen tot heden, je ziet dat daar ver onder jou beneden. Misschien kruip je weer uit die oeverloze put, uit het waanidee, de tijd speelt hier zeker mee. Ingezonden door: Claire Vanfleteren |
waar zijn nu mijn handen heb mijn handen daar gelaten zwaaien ging niet meer met stugge kop de hoek weer om en het verkeer was luw dit keer telde bomen op de lange weg wist wat er zou komen nog even niet want ik keek om zag jouw verdriet wilde keren in de verte gloeide hoop waar zijn nu mijn handen Ingezonden door: Wil Melker De onrust die je deze maanden van, alles wat je bent afgeleid, verdwijnt het jaargetijde is aanstaande, dat aan je ware wezen is gewijd. de nevel is rondom je huis bekrompen, de kamer krimpt rond de kaarsen vlam, en weer sla je de zelfde boeken open, die je ook vorig jaar in handen nam. je leest slechts hier in, beleef je heel je leven, wat er ook is geweest, je zelf getrouw, de dingen zijn zoals ze staan geschreven en wat je kwijt was wordt weer op nieuw van jou. Ingezonden door: Francisca Mijn leven is opeens herleid, tot simpele onzekerheid. een kruis van leven en van dood staat in de cirkel van mijn tijd. het is mijn eigen hinkelbaan. ik spring er wat in heen en weer. tot dat ik per ongeluk een keer een foute lijn zal over gaan. Ingezonden door: Francisca Ik wil graag iets goeds doen, maar dat lukt me bijna nooit, had ik maar veel poen, of had niemand zich met me bemoeid. Het wil me nooit eens lukken, om eens iets goeds te bedenken. Misschien kan ik alleen nog, al m`n centen laten schenken. Ik wou dat mijn stomme leven, net eens wat makkelijker ging, dat ik ook net eens iets kon, gewoon m`n eigen ding! Ik voel me heel onnuttig, want ja, wat doe ik hier? Ik kan niet eens opkomen, voor een gevangen dier. Ik ben vaak depressief, dat weet ik maar al te goed, Ik wil daar graag wat aan doen, maar ik zou niet weten hoe. Ik doe altijd m`n best, om er toch wat van te maken, Maar van dat hyper gedoe, zou ik zelf van slag af raken! Dat zogenaamde blije, dat ben ik nu echt zat! Wat moet ik met m`n leven? Waneer wordt het nou eens wat? Ik wil geen probleem kind zijn, geen aandacht trekkerij, maar ik heb enorm veel pijn, en dat komt alleen door mij! Ik voel me soms zo schuldig, om wat mijn ouders mij hebben gegeven, soms ben ik wel geduldig, maar vaak wil ik niet meer leven. Ik wil niet verder leven, maar als ik nu dood ga, wie blijft er dan nog beven, als ik niet meer besta? Ik zit vaak in de knoop, een dipje zoals nu, Maar vaak is er ook geen hoop, en leef ik door voor u! Waarom heb ik dit verdient? Wat heb ik ooit misdaan? Was ik maar helderziend, of was ik maar vergaan. Ik wil graag blijer leven, heel vrolijk met veel lol, m`n zorgen snel vergeten. En was m`n hoofd maar niet zo hol! Soms maak ik wel een website, maar deze zijn niet zo goed, kon iemand mij maar vertellen, hoe ik goed leven moet! Ik weet niet wat ik verder moet zeggen. M`n zorgen zijn nu te groot. Het is ook veel te warm. Ach, was ik maar dood! Ingezonden door: Raymond Verstege |
Duisternis als de duisternis zijn mijn gedachten als de duisternis is mijn geweten door wat jij mij hebt aangedaan de duisternis zal nooit meer heengaan nachten van nachtmerries van jou elke keer en elke nacht van jou iedere keer zie ik het weer voor mijn ogen het had nooit gemogen waarom deed je het dan toch?? waarom dwaalt het door mijn hoofd er is geen antwoord geen antwoord dat ik kan geven alleen jij kunt mij die geven. wanhopig op zoek naar geluk maar alles wat ik tref is ongeluk duistenis en pijn is alles wat ik voel en ik kan niet meer ik ben op wanneer houd dit op???????? Ingezonden door: Wallie ze rapen zich met nacht stilte wacht beelden komen onverwacht in kleur nog steeds verwarrend ze rapen zich met nacht spatten tegen muren bijten zo hun zuren voeden zich met dat wat ik allang begraven dacht ze openen mijn graf dat wat nooit gewild was gilt zijn eerste klacht verbloedt in rood zijn kracht pas als het licht mijn ogen opent en donker wordt ontsloten door de zon voel ik weer menselijke warmte rondom Ingezonden door: Wil Melker Als donkere wolken zich samen pakken, als ik geen uitweg meer weet. dan denk ik er is altijd wel iemand die mij niet vergeet. Ook al is het nog zo moeilijk om me er door heen te slaan er is altijd wel iemand die met mijn lot is begaan. Ik voel me ellendig weet me geen raad maar dan is er die iemand, die mij binnen laat. De wolken verdwijnen de zon komt er door. dat komt door die iemand tot wie ik nu behoor. Ingezonden door: Francisca Mensen zeggen vaak harde dingen, geven vaak een judas zoen, weten niet hoeveel pijn ze mij met woorden kunnen doen. maar ik mag niet laten blijken dat ik een hart heb,dat ik lijdt, dus zet ik maar mijn masker op en lach mee in de realiteit. maar is de werkelijkheid wel echt zo, zonder liefde of een vriendelijk gebaar. is iedereen dan maar een grapjas, ben ik zonder masker dan echt zo in gevaar. ik ben het beu om voor clown te spelen, ik wil leren me zelf te zijn, me zelf te geven aan een ander. maar alsjeblieft doen jullie me toch niet zo'n pijn. Ingezonden door: Francisca Blauw in violet gebed mijn kop verwart dingen die gebeuren in kleuren die slopen en uiteenlopen door elkaar vloeien en de waarheid snoeien in transparanten glanzen ruimteloos begrenzen verwensen gebonden licht en gekluisterd balans kans op leven in eenheid met aarde vergaren van wat wortels aan de rand van bestaan schrikkend rood vergloeit de purperen horizon verflart in regens die grijzer nevelen dan wit een bui valt trager water naar de zee waar golven sissen trekken en bijten in stijgen tegen zwart massief de steen graniet basalten rots als trots de aarde uitgekotst rennend hijgend hart op hol zoekt groen zijn weg naar geel en bruin in water dat als zilver door de handen glijdt hemel toont krampachtig blauw in violet gebed vervaalt het grauwe lijk de dood eenmalig en goedkoop de tijd vermoordend in zijn nood liefde brandend want er was en is geen hoop Ingezonden door: Wil Melker Haar blik staart oeverloos, zonder begin of eind. De ogen zijn dof en glansloos, zodat de geest wegkwijnt. Snakkend naar lucht, van uitputting verstijft. Niet één kleine zucht, die haar verder drijft. Het loodzware juk moet ze zelf dragen, ze durft het aan niemand vragen. De wangen bleek en aderloos, het gezicht als steen zo broos, uitgehouwen zonder gevoel, als ijs zo koel. Ingezonden door: Claire Vanfleteren |
|
|
| home |
|