| gezondheid gedichten, gezondheid gedichten en meer leuke en mooie gedichten vind je snel bij gedichten-paradijs.nl |
|
haar laatste morgen het lichte craquelé verhaalde al het fijne de scherpe groeven donkerden de lijnen vertelden van haar pijnen nog strak was haar profiel de sterke neus verzachtte in een soepeler verschijnen zij oversteeg de tijd van moeten en beslissen haar woorden wissen voor het eerst onenigheid zij begrijpt ogen vol met mededogen de relativiteit van zorgen leeft nu en ook misschien haar laatste morgen Ingezonden door: Wil Melker Gezondheid, niet te koop op deze aarde Maar wel van een onschatbare waarde Als mens staan we er te weinig bij stil dat het niet altijd is zoals je het wel wil Wat een geluk als je er niet over hoeft te klagen ben er dankbaar voor al je levensdagen Maar gaat het niet zoals je had verwacht heeft het niet gebracht wat je eigenlijk dacht Gebruik dan ook al die dagen van je leven die je altijd nog iets hoopvols willen geven Want je moet de moed niet gauw laten zakken als je de zin van 't leven niet meer kunt pakken Denk steeds dat er nog vele mensen zijn die moeten lijden met nog veel ergere pijn Zijn pijn en ongemak echt niet meer te dragen en denk je: dit zijn echt mijn laatste dagen Ben ook dan dankbaar voor wat je is gegeven in dit aardse bestaan: het mensenleven Ingezonden door: Anton vd Elshout Levensverwachting Ieder mens heeft een verwachting van zijn leven, maar de uitkomst hiervan is niet iedereen gegeven. Sommigen wel, die kunnen profiteren niets op hun levensweg dat het geluk doet keren. Maar anderen moeten, soms vroeg, soms laat, ervaren dat alles niet altijd op rolletjes gaat. Gezondheid is voor velen niet altijd weggelegd en dat is dan nog positief gezegd. Een groot deel van 't leven hier op aarde heeft helaas voor hun niet die waarde welke ze vroeger hadden gedacht, want hulpbehoevend zijn hadden ze niet verwacht. En toch hebben zij vaak een kijk op het leven die aan menigeen niet is gegeven. Ze leren leven met de ongevraagde beperkingen en genieten zo van alle hun nog gegeven dingen. Ingezonden door: Anton vd Elshout |
de wortels gaaf er knapt dood hout en glijdt langs takken die bewegen nog zwiept de wind een laatste keer en valt wat over is gebleven niet volgroeid in vele lentes magertjes gebloeid na zomeren in schaduw en nu aan aarde terug gegeven toch zijn de wortels gaaf de stam is fijn vertakt zij wordt nog niet gekapt Ingezonden door: Wil Melker Gevallen ik ben gevallen gevallen van de trap ik kwam neer met een harde smak ik keek naar mijn arm hij lag er raar bij was die gebroken of lag dat aan mij ik voelde scheuten pijn door mijn lijf ik schreeuwde het uit en werd helemaal stijf er was verder niemand thuis mijn kreten gingen door het huis de buurvrouw kwam aan hollen en bonkte de deur open en kwam naar binnen rollen. ze belde een ambulance want dacht dat ik flauw was gevallen ze tilden me op met z'n allen even later werd ik wakker ik lag in bed naast een kakker ik vroeg aan die kakker waar is mam ze zei dat mij iets ergs overkwam ik riep een dokter hij aaide me over mijn bol en noemde me zelf lekkere drol hij zei mam komt zo op bezoekuur poeh poeh dat duurde nog 3 uur toen was mam er en mijn arm was weer beter ik ging naar huis en strikte mijn veter ik wou niet nog eens vallen en hard op de grond knallen mijn vriendinnen waren jaloers op mijn gips arm ze wilden dat hun dit overkwam Ingezonden door: Sanne |
Hulp gevraagd Als je na een lang en werkzaam bestaan eindelijk met 'n welverdiend pensioen mag gaan, lijkt 't soms dat men zich af gaat vragen: hoe vul ik toch die vele, lange dagen. Maar in deze drukke, veelvragende maatschappij zet je deze gedachten vaak heel snel opzij. Er zijn zoveel medemensen die om hulp vragen dat je in al die vele, lange, vrije dagen tijd tekort komt om de hulp te bieden die men vraagt op zoveel diverse gebieden. Want in onze levendige, zorgvragende maatschappij hoort vrijwilligerswerk er absoluut en zeker bij. Van jong tot oud, van groot tot klein vindt men "geholpen worden" echt wel fijn. Dan hebben alle dagen plots weer volop zin en de maatschappij, daar blijf je middenin. Ingezonden door: Anton van den Elshout Toen je als baby'tje ter wereld kwam je moeder jou in haar armen nam heeft niemand er bij stilgestaan dat het ook wel eens zó kon gaan dat je verdere leven niet zou geven wat ieder wel verwacht van 't leven Ja, je groeide op en speelde blij ongemakken hoorden daar niet bij Maar toen je zelf ook moeder mocht zijn merkte je: niet alles gaat nou even fijn je jonge leven bracht al gauw veel ongemak en behalve 't niet kunnen uitoefenen van je vak kreeg je nog veel meer dingen op je dak je kon niet 100% zorgen voor je man en kinderen omdat pijn en ongemakken je gingen hinderen artsen konden niet dát voor je betekenen waarop andere mensen wél kunnen rekenen Langzaam raakte je verder van de been je kon ook bijna nergens meer heen Het bed werd je trouwe kameraad in plaats van lopen en fietsen op de straat Je man stond met de handen in 't haar "wat is het toch allemaal met haar?" van stoel naar kruk en in de scoot-mobiel is alles wat er voor je te genieten viel. En toch wil je verder leven als een mens zoals iedereen, met een hele grote wens: Laat me weer worden de spil van ons gezin Wie weet, misschien komt er wel een nieuw begin. Ingezonden door: Anton van den Elshout |
|
|
| home |
|