| rampen gedichten, rampen gedichten en meer leuke en mooie gedichten vind je snel bij gedichten-paradijs.nl |
|
Fataal één seconde maar een fatale klap het noodlot was reeds daar weer levens weggevaagd en ik besef terwijl ik staar naar doden en gewonden dat je in één seconde maar naar de hel of naar de hemel wordt gezonden. Ingezonden door: Dirk Tempelaar Als kleine jongen ging ik met mijn vader mee vissen op de zee Als vader nam ik mijn zoon mee vissen op zee Het leven van een visser is hard we hebben dikwijls het lot getart We leefden van wat de zee ons gaf Tot op die fatale zondag De aarde had gebeefd met grote gevolgen voor alles wat leeft De zee werd wild en woest en heeft de huizen verwoest De zee zaaide vernieling en dood ze brak onze boot en verzwolg menig echtgenoot Ze bleef op de kusten bonken waardoor onze kinderen verdronken De schade en het leed zijn groot we leven in nood Met geld kan men de schade herstellen maar aan wie kan ik vertellen Hoe het voelt als je hart bloedt Omdat alles en iedereen die je lief is Er door Tsunami niet meer is Ingezonden door Rita |
De tsunami Het is een ramp. Voor die mensen brand geen lamp. Ze zijn dood. En heel veel mensen in nood. Waarom die dag? Waarom hij of zij? De tsunami was enorm! Alle huizen zijn verwoest. Hoe moeten we verder? Hoe komt het goed? Alles spookt door hun hoofd. Ze hopen dat hun kaarsje niet dooft. Voor hun is het een nachtmerrie. Een nachtmerrie die werkelijkheid is. Dat gaat nooit meer voorbij. Het blijft in hun hoofd spoken. Waarom die dag? Waarom hij of zij? De tsunami van zo veel meters hoog. Kinderen zonder ouders. Ouders zonder kinderen. Een ramp die altijd blijft. Ook al is het in hun hoofd. Lichamen op straat. Het stinkt daar. Wat een hel. Alles kapot. Wat is hun lot. Waar zijn de muren? Weg gespoeld door de tsunami. Is dit hoe het moet! Die dag waarom die dag? Waarom hij of zij? Ingezonden door: Anne Zijlemaker (13j) |
Herdenking 11 september, 11 september 2001, Begon als een normale dag, Werd een dag die we nooit vergeten. Door die verschrikkelijke aanslag. De beelden van al weer 6 jaar geleden, maar in mij hoofd nog vrij recent. De wereld hield zijn adem in, Tijdens dit vreselijke moment. Al Qaeda hield ons in de ban, Twee vliegtuigen werden door de torens gejaagd. Duizenden gewonden en doden, Het W.T.C. werd in één klap weggevaagd. Mensen belden naar hun geliefde, Voor de allerlaatste keer. werden meegesleurd naar hun einden, En beden tot de heer. Wereldwijd aan het beeld gekluisterd, Storten de gebouwen ineen als een blokken toren. Het huilende straatbeeld verdwijnt in de stof, Vele mensen hebben hun dierbaren verloren. In paniek slaan mensen op de vlucht, voor het buigende staal en het Krakende beton. Gehuld in angst en tranen van verdriet, Verdwijnt het gebouw aan de horizon. De wereld herdenkt vandaag die dag, en aan hen die achter bleven. zij die hun geliefde, vrienden en familie kwijt zijn, Die met pijn, verdriet en gemis moeten verder leven Daarom neem ook ik een minuutje stilte, Voor de overledenen en hen die achter bleven. Om op deze manier, Mijn oprechte betuiging te geven. Ingezonden door: Esther Sloterdijk-van Ast |
|
|
| home |
|