| zelfmoord gedichten, zelfmoord gedichten en meer leuke en mooie gedichten vind je snel bij gedichten-paradijs.nl |
|
ik kan niet meer...... het spijt me ! vanavond zal mijn pijn verdwijnen zal ik niet meer elke dag wegkwijnen straks zal ik slapen en hopelijk morgen niet meer ontwaken morgen ben ik blij ben ik helemaal vrij geen pijn meer geen verdriet niemand meer die het ziet vanavond laat ik alles gaan straks is eindelijk alles gedaan vaarwel mijn vriend ik heb je oprecht bemind vaarwel mijn kind mijn liefde voor jou was altijd blind ooit komt er een dag dat je me kan begrijpen waarom ik niets anders kon dan bezwijken de pijn het verdriet ik kan het echt niet meer , echt niet laat mij nu maar branden in de hel en me goed voelen in mijn vel ooit begrijp je het wel.... Ingezonden door: Anja scherper dan pijn chaos biedt tijd aan het eind de ontsnapping in een tunnel van licht stilte valt breekt weer zicht scherven snijden scherper dan pijn kerven liefde en warmte tot kou verkilt op het bot verstilt tot kapot dood sijpelt kou langs gevoelloze vingers omlaag Ingezonden door: Wil Melker Je stervende liefde jij zoende me en rende ik wist niet waarheen maar weg je hield van me zoals je me kende schuin over de snelweg ik snapte niet wat je deed ik rende zo hard ik kon ik zag een sneltrein die daar reed je stopte niet je overwon en toen.....sprong je op de rail ik riep zo hard maar jij was er al niet meer ik stond dood stil ik zal je nooit meer zien niet 1 keer ik was naar 't ziekenhuis gebracht ik werd huilend wakker daar staat iemand ze lacht ze zegt ik ben bij je makker ik zeg maar iets van: ik kan nooit meer lachen ik vind nooit iemand als hij ik denk wel dat je dat kan zegt ze maar blij ik wil slapen en nooit meer wakker worden Dood net als hij Ingezonden door: Margo Aan mijn moederke vergeef mij moederke voor al die tranen die ge voor mij hebt geweend ik liet U achter met duizend vragen maar de dood heeft mij zo begeerd het aardse tranendal was mij een gesel het leven heeft mij pijn gedaan geen medicijn kon dat genezen het heeft in het dagboek van mijn verdriet gestaan.. Ik vraag U moederke ween geen tranen meer voor mij koester gewoon de mooie jaren die ik beleefde aan uw zij zet de deuren van je gekwelde hart open laat je verdriet als een vrije vogel zweven door de zwoel lucht... Geloof mij moederke hier in het deemster van de eeuwigheid tussen de zachtheid van het hemelblauw heb ik eindelijk rust gevonden hier vond ik wat ik wou wat het leven mij heeft ontnomen gaf de eeuwigheid mij terug... Vaarwel mijn moederke vaarwel geliefden ooit zien we elkander weer in een dal zonder tranen daar heb ik mijn dromen begraven samen met mijn groot verdriet.... Uit het hart van Bart geplukt(gezelfmoord) Ingezonden door: Elskens William De makkelijke weg der vergetelheid Een lokroep klinkt uit duistere krochten ?Kom tot ons mensenkind, verlaat het licht? Hier rest vergetelheid, nooit meer zorgen Menig zwakke geest is hiervoor gezwicht Hulpeloos tasten vingers Zoekend naar een reddingslijn Een schreeuw om hulp zonder woorden Zo het lijkt mag het nooit zijn Hoor de schreeuw zonder woorden Dep de tranen van verdriet Leen uw oren voor sombere verhalen zing voor die ander het levenslied Samen vechtend, struikelend, strompelend Grijpend naar die heldere ster Steunend op beider krachten Is het onmogelijke nooit ver Ingezonden door: Henny Klaassen |
Dood Het leven heeft geen zin meer.. Ik geef telkens al mijn liefde, en wat ik terug krijg is pijn. Hele erge pijn, wat ik nu niet meer aankan. Ik wil dat die pijn stopt.. maar niemand helpt me, dus moet ik het zelf maar doen.. Ik kan het niet, ik wil het wel, maar ik doe het niet. Ingezonden door: Demi Koelen het licht aan het einde van die lange tunnel het licht dat verteld welke kant je op gaat het licht dat je laat voelen wat je werkelijk betekend dat licht dat ga ik achterna! Ingezonden door: Jansen Wolken varen voorbij in haar dromen vol verdriet, maar nu keert het getij en kijkt zij wat de toekomst biedt verleden is het heden van toen en de toekomst wacht maar verder wil ze stiekem niet Ingezonden door: Lyan Peter Het heeft allemaal geen zin meer, Alles doet pijn, alles gaat kapot. Ik heb verdriet en heb pijn, Weet niet meer waar ik moet zijn. Boos, verdrietig, machteloosheid, onbegrepen, Het liefste zet ik 2 strepen. Mijn gevoelens zijn zo sterk, te hevig, Overgevoelig voor pijn. Nee hier wil ik niet meer zijn... Ingezonden door: Pascale Sprong in het niets op een schamel verlicht perron van een grijs-grauw station keek hij gelaten om zich heen hij was er helemaal alleen toen daverend de trein kwam aangereden besefte hij, dat 't nu wel kon maar twijfelde voordat hij sprong heel even... een kreet, een gil... en daarna stil de dood was spoorslags in getreden. Ingezonden door: Dirk Tempelaar De wolken trekken voor de zon, dat is hoe het ook bij mij begon. ik zag het niet meer zitten, en ging steeds dieper spitten. naar vragen waar ik geen antwoord op had, maar kwam er nog steeds niet achter wat me nu dwarszat. ik kon twee dingen doen, maar met een beetje fatsoen... heb ik niemand opgezadeld met mijn probleemdingen, want niemand zou die er uit kunnen wringen. ik heb dus gekozen voor de brug, met m'n handen op m'n rug. ik trok een zak over m'n hoofd, maar dat is iets wat je waarschijnlijk toch niet geloofd. ik sprong en kwam in het water terecht, het was benauwd en het voelde slecht. toen werd ik door iemand uit het water gevist, de dood... had ik gemist. Ingezonden door: miexie Zelfmoord Waarom deed je dat, waarom zorgde je voor zo'n bloedbad. Toen je je pols doorsneed, gaf je toen geen ene kreet. Dacht je toen niet aan ons, wij gaven je nooit de bons. Je word door iedereen gemist, je bent niet uit onze harten gewist. Waarom deed je dat nou, al die mensen in de rouw. Waarom, waarom wil ik weten, ik heb het mezelf al die tijd verweten. Ik weet dat je niet terug komt met dit gedichtje, maar ik doe dit voor jou, als je nichtje. Je nichtje, die jou nog steeds mist, hmm... ik ben degene die zich vergist. Ik zag je verdriet niet al die tijd, dit is allemaal mijn fout, dat is een feit. Ingezonden door: Tamara de Wilde Het graf van mijn dromen wat spreekt het leven nog in mij wanneer de dood me halsstarrig aan blijft kijken en me voedt met het weten dat het sterven al het lijden doet vergeten vanaf het kind van vroeger tot de dag wanneer het bloed de straattegel kleurt zal mijn bloed stollen in de naden van dit leven het enige dat me kan verblijden laat me gaan nu ik leef met nog mijn kinderlijke wensen waarvan ik weet dat de graf van mijn dromen zoals het verleden om me weent neen, ik zal niet treuren om de lentes die ik zal moeten missen Ingezonden door: Elze |
Ik kan niet verder leven, het lukt me echt niet meer, hoe zou ik het moeten doen dan? Het doet me te veel zeer. Ik heb toch best wat vrienden, ik laat ze niet alleen, dat kan ik toch niet maken? Dan haat ik mezelf meteen! Dit wordt nu echt heel moeilijk, om te leven zonder geluk! Hoe ga ik dit opknappen? Ik ben al veel te druk! Ik ben er voor m`n vrienden, de dieren en de natuur, maar het liefst wil ik verdwijnen, in een heel groot vuur. M`n gedachte is nu leeg, maar toch ook wel weer vol, ik kan niet verder leven, m`n hartje is te hol! Ik ken maar weinig liefde, alleen een vriend misschien, ik wil niet verder leven, ik heb het wel gezien! A ls er een god bestaat, waarom komt hij dan niet hier? misschien maar voor heel even, misschien maar een kwartier! Ik zal jullie heel erg missen, als ik er niet meer ben! Ik wou dat ik kon weten, of ik jullie dan nog ken. Ik blijf nu maar doorzetten, totdat het over is, maar dat kan ik denk ik vergeten, maar misschien heb ik het mis. Wie blijven hier dan achter? Waarom leef ik hier nu nog? Misschien kan ik beter sterven, ja, dat is beter toch? Ik weet het echt niet meer, de keuze is te groot, als ik er nu voor kies, dan ben ik straks al dood! Maar wat moet ik beginnen, tegen het grote lot? Ik werk aan goede doelen, ik werk me echt kapot! Ik denk alleen aan anderen, nooit eens aan mezelf, waarom moet ik dan zo lijden? En niet al het kwade zelf? Waarom is er toch geen plekje, waar ik rusten kan, geen vader en geen moeder, geen broers en geen gestang! Een plek waar ik kan denken, over wat er komen gaat, ik wil het zo graag weten, alles bij voorbaat! Dan kan ik iets voorkomen, zoals een grote fout, ik moet voor mezelf op komen, de rest laat me koud. Ik wil graag iemand helpen, maar dat lukt me bijna nooit, waar zit ik op te wachten? Tot m`n geluk nou eens ontdooit? Ik zou het echt niet weten, wat moet ik nu? Als ik meteen zou sterven, hoe is het dan met u? Ik kan niet verder leven, dat is nu wel bekend, maar ik blijf toch verder leven, tot ik vastzit in cement. Ik kan veel steun gebruiken, en gelukkig heb ik dat ook, wat zou ik zonder moeten, anders verdwijn ik in de rook. Ik hou heel erg van bomen, maar die zijn er haast niet meer, ze worden ingeruild, voor een huis of jachtgeweer! Waar gaat dit toch naartoe? Waar moet de wereld heen? Er moet een eind aan komen, het liefst nog nu meteen. Dan kan ik verder leven, weg met de angst en beven, zal het ooit goed komen, of blijven het maar dromen? Ingezonden door: Raymond Verstege |
|
|
| home |
|